dansımız bitti....;
yeniLdin, kabul et artK!
AcımaSIZ çarmıhına germiştin beni. çırılçıplak;kollarımdan, bacaklarımdan, buz gibi kapkara bir tahtaya çivilemiştin. . .
TuTsaqındım!
Ama kurtuLdum! çekip kurtardım bedenimi çivilerden.
Etlerim paramparça...Kanlar içinde...
Bana güç veren neydi biliyor musun? KORKULARIM!
EVET EVET YANLIŞ DUYMADIN; korkularım kırbaç oldu bana.
UMRUMDA BİLE DEĞİLDİ ÖLÜM...DERDİM SENINLEYDI
Bir kez daha yaşayamazdım aynı utancı.
KORKULARUB SAPLANTIYA DÖNÜŞTÜĞÜ YER, BIÇAĞIN KESKIN YÜZÜDÜR. biliyor muydun bunu?
O keskin yüzde, eski bölük pörçük ürküntü kırıntılarımı ezip geçen GERCEK KORKUYU tattım ben...
senınle yeniden yüz yüze gelmek! yeniden aynı bataga saplanmak! kolumda şırıngayla izbe bir kösede katılıp kalmak...gencecik bedenimi kurban niyetine önüne sermek...
işte beni,sürüklendiğim açmazfan cekip cıkaran gercek korkularım!
onları cok sevdim, dost oldum onlarla...
KORKULARIMIN KIRBACINDA YENIDEN CAN BULDUM
YÜZÜMDE ŞAKLAYAN HER DARBE, BENİ BANA BİRAZ DAHA YAKLAŞTIRDI!
sancılıydı öze dönüşüm...! dayandım...
önce BEN le barıştım. Yeniden kendimi sevmeyi öğrendim!
Başardım! özgürüm artk...
DANSIMIZ BİTTİ!
SONSUZA DEK SUSTURUYORUM ORKESTRAYI!